مشتری گرایی عبارت است از تمایل یا گرایش کارکنان به برآورده نمودن نیازهای مشتریان در بافت وظایف شغلی خود. دیشپند و همکاران (۱۹۹۳) مشتری مداری به صورت مجموعه ای از باورها که به علائق و نیازهای مشتری اولویت و ارجحیت می دهد و منافع مشتری را نسبت به سایر دینفعان نظیر صاحبان سازمان، مدیران و کارکنان در صدر قرار می دهد تعریف کردن. مشتری مداری مجموعه ای از باورهاست که منافع مشتری را در اولویت قرار می دهد، به طوری که منافع سایر ذینفعان مانند مالکان، مدیران و کارکنان در اولویت بعدی قرار می گیرد و همه اینها به خاطر این است که سازمان در دراز مدت سودآور باشد تا منافع سایر ذینفعان نیز برآورده شود.
به منظور سنجش و ارزیابی مشتری مداری می توان از پرسشنامه ای که فراهم شده است استفاده کرد. این پرسشنامه دارای ۷ گویه میباشد که از پژوهش داناوان و همکاران (۲۰۰۴) استخراج شدهاند و روایی و پایایی آن در مطالعه ای در سال ۱۳۹۲ مورد تأیید قرار گرفته است.
