در نظریه رهبری امنیت مدار، رهبری بهعنوان یک پایگاه امن مطرح است که به افراد اعتمادبهنفس میدهد که خودشان را باور کنند و به قابلیتهایشان دست بیابند. آنها بهعنوان یک زیربنای محکم برای فعالیت و حرکت افراد به سمت جلو بهحساب میآیند. رهبری امنیت مدار از اصطلاح پایگاه امن در نظریۀ دلبستگی بالبی نشئت گرفته است. بررسی و بهکارگیری این اصطلاح در حیطۀ مدیریتی برای اولین بار توسط کومب (۲۰۱۱) مطرح شد. از دیدگاه خلیجیان (۱۳۹۱) رهبری امنیت مدار «سبکی از رهبری است که با فراهمکردن زمینههای امنیت (پذیرش، حمایت، فراهمکردن امنیت، اعتماد، استقلال، انصاف و حفظ آرامش) در زیردستان آنها را قادر به کشف و یادگیری فعال و خودمختار از محیط و بروز و شکوفایی تواناییها و خلاقیتهای افراد از طریق ریسکپذیری، تقویت ظرفیتهای شخصی، حساسیت و پاسخگویی و تحریک فکری میکند و این چرخه مستلزم برقراری پیوند عمیق عاطفی با زیردستان است». وجود شانزده ویژگی فوق در رهبران نمایانگر ایمنبودن سبک رهبری آنهاست.
به منظور بررسی سبک رهبری امنیت مدار می توان از پرسشنامه ای که فراهم شده است استفاده کرد. این پرسشنامه دارای ۶۳ گویه و ابعاد امنیت (پذیرش (مقبولیت), حمایت, فراهم کردن امنیت, اعتماد متقابل, استقلال, انصاف و حفظ آرامش (کنترل و تنظیم هیجانات)), کاوش (ریسک پذیری, تقویت ظرفیت های شخصی, حساسیت و پاسخگویی و تحریک فکری) و پیوند عاطفی (نگرش مثبت, ظرفیت بالای احساسی, شفافیت در روابط, سازگاری و شنونده خوبی بودن) میباشد که از پژوهش معتبر خلیجیان (۱۳۹۱) استخراج شدهاند. روایی و پایایی این پرسشنامه تأیید شده است.
