اختلال دو قطبی (یا شیدایی – افسردگی) نوعی اختلال خلقی و یک بیماری روانی است. افراد مبتلا به این بیماری دچار تغییرات شدید خلق می شوند. اختلال دوقطبی به صورت معمول در آخر دوره نوجوانی یا اوائل دوره بزرگسالی تظاهر پیدا می کند. این بیماری انواع مختلفی دارد که مهمترین انواع آن اختلال دو قطبی نوع یک و اختلال دو قطبی نوع دو است. تفاوت این دو اختلال در وجود دوره شیدایی است؛ در نوع یک این حالت اتفاق می افتد ولی در نوع دو فرم خفیف تری از آن که هیپومانیا یا نیمه- شیدایی است، بارز می شود. در تعداد کمتری از بیماران شروع بیماری با دوره شیدایی یا نیمه- شیدایی است. دوره های شیدایی از چند روز تا چند ماه به طول می انجامند و معمولاً شدت آنها باعث می شود که بیمار نیازمند درمان جدی به صورت بستری یا همراه با مراقبت زیاد باشد. با فروکش کردن علایم، به خصوص در اوایل سیر بیماری، معمولا فرد به وضعیت قبل از بیماری خود برمی گردد و به همین دلیل بسیاری از بیماران یا خانواده های آنان تصور می کنند بیماری کاملا ریشه کن شده و دیگر نیازی به ادامه دادن درمان وجود ندارد. بنابراین درمان خود را قطع می کنند. اما قطع زود هنگام درمان خطر برگشت بیماری را بسیبار افزایش می دهد و باعث می شود که بیماری در فاصله چند ماه عود کند.
به منظور سنجش اختلال دو قطبی می توان از پرسشنامه ای که فراهم شده است استفاده کرد. این پرسشنامه دارای ۱۹ گویه میباشد. روایی و پایایی این پرسشنامه در مطالعه ای در سال ۱۳۹۱ مورد تأیید قرار گرفته است.
