گرایش کارآفرینانه: گرایش کارآفرینانه را گرایش شرکت برای ایجاد ارزش از راه تشکیل مجموعه منحصر به فردی از منابع به منظور بهرهگیری از فرصت ها تعریف کرده اند. از نظر لامپکین و دس (۱۹۹۶) گرایش کارآفرینانه عبارت است از فرایندها، تجارب و فعالیت های تصمیمگیری که منجر به ورود جدیدی میگردد. میلر عنوان می کند: “یک سازمان کارآفرینانه، سازمانی است که در نوآوری خدمات، محصول و بازار درگیر شده، برخی اقدامات مخاطره آمیز را به عهده گرفته و اولین سازمانی است که با نوآوری های پیشگام خود را در بازار مطرح کرده و رقبا را تحت فشار قرار می دهد”. کوین و اسلوین (۱۹۹۱) از اصطلاح “حالت کارآفرینانه” و نامن و اسلوین (۱۹۹۳) از “سبک کارآفرینانه” برای توصیف رفتارهای خطرپذیری، نوآوری و پیشگامی استفاده کردند. صرف نظر از اصطلاحاتی که برای توصیف گرایش کارآفرینانه استفاده شده است، این سازه از نظر مفهومی چند بُعدی بوده و نشان دهنده ی تمایل سازمان برای حفظ مزیت رقابتی و رقابت تهاجمی از طریق خطرپذیری و نوآوری در مقابل سایر رقبای تجاری است و صرف نظر از اندازه و نوع سازمان، قابلیت کاربرد در هر سازمان را دارد.
به منظور بررسی گرایش کارآفرینانه می توان از پرسشنامه ای که فراهم شده است استفاده کرد. این پرسشنامه دارای ۸ گویه و سه بعد نوآوری، پیش فعال بودن و رفتار تهاجمی میباشد که از پژوهش معتبر فرناندز میسا و آلگری (۲۰۱۴) استخراج شدهاند. روایی و پایایی این پرسشنامه در مطالعه ای در سال ۱۳۹۴ مورد تأیید قرار گرفته است.
